وضعیت کار برنامه نویس‌ها در تهران و شهرستان‌ها

از آنجا که جدیدا در جستجوی شرکت جدیدی برای کار هستم، دوباره با مسایل کاری مرتبط درگیر شدم و همین ها باعث شده که مطالبی در این ارتباط بنویسم. امروز هم در ارتباط با وضعیت کار برنامه نویس ها در تهران و شهرستان مطالبی می نویسم که صرفا دید شخصی من نسبت به مسایل را نشان می دهد و مرجعی برای استاند نیست.

—————————————————————-

این مطلب زیر نظر مجوز GFDL منتشر می‌شود. و کلیه حقوق آن برای همگان آزاد است، بدین شرط که به کلیه شرایط موجود در مجوز GFDL ( که یک نسخه از متن انگلیسی مجوز GFDL در این محل و یک ترجمه غیر رسمی (فارسی) از متن مجوز GFDL که در مرداد ۱۳۸۳ توسط کاوه رنجبر تهیه شده است در این محل ) قرار دارد پایبند باشد.

GNU Logo

GNU Logo

عنوان مطلب : وضعیت کار برنامه نویس‌ها در تهران و شهرستان‌ها

بخش ثانی : ندارد

تاریخ انتشار : 28/06/1388 مطابق با 19/09/2009

شماره نسخه : نسخه یک

نویسنده : ناصر حاجلو

ای-میل نویسنده : n.hajloo@gmail.com

Copyright (c) 2009 Nasser Hajloo.

Permission is granted to copy, distribute and/or modify this document under the terms of the GNU Free Documentation License, Version 1.2 or any later version published by the Free Software Foundation;

with no Invariant Sections, no Front-Cover Texts, and no Back-Cover Texts. A copy of the license is included in the section entitled “GNU Free Documentation License”.

—————————————————————-

پیش از هر چیزی باید در رابطه با زندگی در تهران و شهرستان دید صحیح پیدا کرد. برای نمونه هزینه ای که شما برای زندگی در تهران و شهرستان صرف می کنید در هیچ شرایطی برابری نمی کند. این هزینه ها از کرایه خانه، هزینه رفت و آمد ، زمان تلف شده در ترافیک، هزینه خرید لوازم و کلا هزینه های جاری زندگی در تهران ( به نظر من ) حداقل ( در جموعو بطور میانگین ) بیش از دو سوم شهرستان است. برای مثال اگر کرایه رفت و آمد در یک مسیر در شهرستان ( در شهریور ماه ۱۳۸۸ ) حدود ۳۰۰تومان باشد در تهران همان مسیر حدود ۵۰۰ تومان هزینه می برد. این موارد در خیلی از امور عمومیت دارد و قابل لمس است. خود این مسایل باعث بروز یکسری مسایل جانبی مثل سردرد، استرس و غیره می شود که بر روی کار و زندگی هم تاثیر می گذارد.

از طرف دیگر هزینه های راه اندازی یک شرکت ( نرم افزاری )  هم در تهران و شهرستان قابل مقایسه نیست. حتی میزان نیاز به رانت برای گرفتن پروژه هم بصورت چشم گیری متفاوت است. نکته مهم دیگر آن است که یکسری  نیازمندی ها ( بخاطر پروژه های دولتی ) در تهران هست که در شهرستان ها اصلا وجود ندارد. مثل تحریم شرکت ها(ی مرتبط با دولت و … ) و یا صادرات نرم افزار و همکاری باشرکت های خارجی و …

از طرف دیگر نوع پروژه هایی که در هر طرف گرفتهمی‌شود هم با هم متفاوت است. در تهران اکثرا پروژه ها در سطح کلان ( enterprise ) هستند و در شهرستان بیشتر پروژه های کوچک که بعضا رقم آنها به ۱۰۰ میلیون برسد و بالای این رقم به سختی بتوان پروژه کرفت. از سوی دیگر دولت که مهمترین سرمایه گذار و سفارش دهنده نرم افزار در ایران است به سختی حاضر است سرمایه در گردش را از پایتخت ( تهران ) به شهرستان منتقل کند و خود این جابجایی سرمایه ممکن است باعث بروز تورم و مسایل جانبی شود.

از آن سو برنامه نویس های تهرانی ( مقیم در تهران ) شرکت های تهرانی به میزان تخصص بیشتری نیاز دارند تا پروژه های سطح کلان رابتوانند به نتیجه برسانند. این برنامه نویس ها با وجود زمان کمتری که نسبت به همتایان شهرستانی دارند ( بخاطر اتلاف وقتدرترافی و استرس و .. ) بیشتر باید از دنیای روز مطلع باشند.

این مسایل و سایر مسسایلی که در همین حول و حوش می چرخد را کنار هم بگذارید و حالا خود شما به عنوان یک سفارش دهنده پروژه در سطح کلان، آیا واقعا حاضرید که پروژه را بامبلغ بیش از ۲۰۰میلیون به یک تیم شهرستانی ( که احتمالا تا بحال چنین پروژه ای را تجربه نکرده ) تحویل بدهید ؟ (توجه کنید که گرچه هستند شرکتهای خوبی که توانایی انجام این کارها را دارند، اما بحث من اینجا عمومیت دارد و راجع به چند شرکت صحبت نمی کنم)  آیا واقعا می توانید از آن تیم انتظار دریافت پروژه ای در خور را داشته باشید ؟ آیا این پروژه را با همان مبلغی که به همتای تهرانی او می دادید به شرکت شهرستانی سفارش می دهید ؟

معمولا توجه به این موارد است که باعث کوچک نگه داشته شدن شرکت های شهرستانی می شود. حتی درصورتی که پروژه را به تیم شهرستانی بدهند، بخاطر هزینه های تولید کمتر نرم افزار در شهرستان، مبلغ سفارش را بطور چشمگیری کاهش می دهند  که به نظر شخصی من این امر کاملا عادلانه است. اصولا یک شخص که در شهرستان ( بهر دلیلی ) زندگی می کند هزینه ای بسیار کمتر از همتای تهرانی خود دارد و در نهایت اگر یک برنامه نویس در شهر ایکس مبلغ ۴۰۰ هزار تومان در ماه دریافت کند همان شخص در تهران باید حدود ۶۵۰ تا ۷۰۰ هزار تومان دریافت کند تا ارزش دریافتی پول او به همان میزان شخص شهرستانی باشد. ( البته توجه داشته باشید که شرکتهای شهرستانی که از تهران پروژه می گیرند، معمولا هزینه های زیادی صرف رفت و آمد به تهران می کنند و همین هزینه های اضافه بعضا باعث سودآوری پایینتر هم می شود. این امر بخصوص در پشتیبانی محصولات بطور چشمگیری خودنمایی می کند. )

اصولا من فکر نمی کنم که هزینه های تولید نرم افزار در تهران و شهرستان را بتوان و بشود با هم مقایسه کرد و حتی شاید نتوان سطح کاری آنها را با هم مقایسه کرد، اما چیزی که اهمیت دارد این است که یک برنامه نویس باید بسته به منطقه ای که در آن زندگی می کند، حقوق کافی دریافت کند و دید کامل و جامعی داشته باشد تا احساس امنیت کرده و بتواند خروجی مناسبی به مدیر پروژه اش تحویل بدهد.

12 Responses to وضعیت کار برنامه نویس‌ها در تهران و شهرستان‌ها

  1. جلال says:

    چند سال پیش یه شرکتی که متاسفانه اسمش یادم رفته و در کار صادرات نرم افزار بود هر سال لیستی از دستمزدها در صنعت نرم افزار را که پرسش از 10 شرکت معتبر درست می کرد به مبلغی در اختیار می گذاشت-متاسفانه اسم این شرکت رو فراموش کردم

  2. افشار says:

    قانون تجارت آزاد و رقابتی می گوید اگر یک شرکت شهرستانی می تواند پروژه معینی را با هزینه یا زمان کمتری و با همان کیفیت انجام دهد نسبت به یک شرکت تهرانی یا لندنی یا نیویورکی یا حتی مایکروسافت و گوگل و سان هم ارجحیت کامل دارد. این مشکل آن شرکت تهرانی است که نمی تواند پروژه را با قیمت بهینه انجام دهد.
    به نظر یکی از چند عامل اصلی که باعث می شود بیشتر پروژه های کشوری بیشتر به تهرانی های برسد نه شهرستانی ها این است که همه پروژه های نرم افزاری احتیاج به خدمات پشتیبانی خیلی زیاد به صورت رو در رو و تلفنی و غیره دارند. ضمنا به خاطر فرهنگ پر شکوه ایرانی ما ایرانی ها، شهرستانی ها فکر می کنند تهرانی ها روی سرشان شاخ دارند و تهرانی هم فکر می کنند شهرستانی به جای دو گوش و دو چشم، سه چشم و چهار گوش دارند یعنی هیچ شناختی از هم ندارند و در یک معامله تجاری به هم اطمینان ندارند. خلاصه این که کارفرمای پروژه ای که قرار است در تهران پیاده سازی و اجرا شود به خاطر عدم شناخت از محیط و آدم های شهرستان و به خاطر نیاز خیلی شدید به پشیبانی و حضور افراد پیمانکار در محل خودش ترجیح می دهد پروژه اش را به یک شرکت مستقر در تهران سفارش دهد.
    علاوه بر این ساختار حکومت در ایران کاملا متمرکز است و همه تصمیم ها همیشه در مرکز گرفته می شود. بنابراین طبیعی است که این عادت روی سفارش دهندگان پروژه ها هم تاثیر گذاشته باشد.
    پیشنهاد می دهم گروه از افراد ماهر از کارفرمایان تهرانی و شهرستانی نظر سنجی کنند که چرا دوست دارند پروژه هایشان را بیشتر وقت ها به تهران سفارش دهند نه شهرستان.
    یادتان نرود که مشکلی شبیه به این را در تهران و در سطح کشور هم داریم. بعضی دستگاه های دولتی همیشه به دلایلی (موجه یا غیر موجه) ترجیح می دهند پروژه هایشان را به یک شرکت خارجی سفارش دهند. مثلا پروژ مکانیزاسیون کارت ملی در ثبت احوال به هندی ها رسید و پروژه تشخیص چهره از تصویر نیروی انتظامی به فرانسوی ها رسید!

    خطاب به جلال: اسم آن شرکتی که می گویید شرکت تحقیقاتی ثنارای بود که در حال حاضر سرنوشت و فعالیتش در هاله ای از ابهام فرو رفته و ظاهرا فعالیتش خیلی کم شده است.

  3. کاوه says:

    سلام . من همیشه از شنیدن نظرات شما در مورد مطالبم خوشحال میشم . خیلی ممنون که بازهم لطف کردید و به وبلاگ من آمدید . آن پست مربوط به بیکاری در نرم افزار را اصلاح کردم .
    زحمت بررسی کردن را بکشید

    ارادتمند
    کاوه

  4. اینجوری خیلی بده ، این موضوع باعث رکورد کاری در شهرستان ها می شه یا حداقل بهترین ها مجبور می شن بیان تهران !!

  5. صالح says:

    من یک برنامه نویس هستم در شهر همدان، مدعی نیستم . اما تخصص خوبی در وب و توسعه وب دارم. پیرو صحبت های شماکه با یکسری از اونها موافق هستم. با یکسری ها مخالفم.

    به عنوان مثال من در یک شرکت سایان رایان کار میکنم. که در این شرکت ما نرم افزار یکپارچه و اتوماسیون بیمارستانی تولید کردیم. که فعلا رقیب قدرت مندی در ایران براش نیست. به عنوان مثال شهر های اصفهان تبریز دارند یکی به یک بیمارستان های خود را به این نرم افزار تجهیز میکنند. و جدیدا زابل هم داره اضافه میشه.این رو از این جهت بیان کردم. که شهرستانی ها قدرت لازم برای تولید پروژه های بزرگ را به خوبی دارند. اما مشکلاتی سر راهشون هست. به عنوان مثال همین بحث رفت و آمد ، ما برای پشتیبانی مشکلاتی زیادی داریم. مثل نبود پرواز به سایر استان ها. دور بودن شهر های طرف قرارداد. اما در تهران با یک اشاره شما به کل ایران میتونید پرواز داشته باشید.

    پس دلایل مختلف دیگری هم برای شهرستانی ها وجود داره که نتونند. در این روند به موفقیت بهتری دست پیدا کنند.

    مورد دیگر این هست. که در هر استان پروژه هایی مورد نیاز هست. که متاسفانه در خیلی از استان ها باب شده که کار تهران بهتر از شهرستان هست.
    این در استان من به وضوح قابل دیدن هست.

    بحص زیاد هست. اما چون منم منم میاد توش. صلاح دیدم به زبان نیارم تا بهص خودنمایی وسط نیاد

  6. بی نام says:

    دوست گرامی، چند مورد:

    ( در جموعو بطور میانگین ) بیش از دو سوم شهرستان است.
    — در مجموع + هزینه شهرستان دو سوم تهران است، شما وارونه نوشتید.

    سایر مسسایلی که
    — مسائلی + سایر را هم بنویسید “دیگر” بهتر است.

    از اینها گذشته، من تازه گرم خواندن شدم که نوشته‌تان پایان یافت!

    عنوان نوشته شما لنگ می‌زند، چون شهرستان 62 میلیون نفری با این تنوع از امکانات و شرایط را با تهران 8 میلیونی نباید مقایسه کنید. شهرستان داریم تا شهرستان، اصفهان شهرستان است، آبادان هم شهرستان، وضعیتشان هم از زمین تا آسمان متفاوت هست.

    در کنار این، باید توجه کنید در زمینه برنامه نویسی باید دو نقش “مدیر” شرکت نرم افزاری، و “برنامه نویس” را جدا بررسی می کردید. و فرض هم بر این نباید باشد که حتماً شرکت به صورت پیمانکاری پروژه انجام می‌دهد، هرچند که 99% شرکت‌های نرم افزاری ما این گونه هستند، ولی باز باید به این اشاره می‌کردید که برای پخش یک نرم افزار در بازار (نرم افزار حسابداری، یا خوشنویسی، یا هر چیز دیگر)

    ببخشید وقت ندارم بیشتر وگرنه خیلی موارد دیگری را نیز می‌گفتم.

  7. sadeq says:

    به نظر من بیشترین مشکل در تولید نرم‌افزار در شهرستان‌ها بر می‌گرده به کمبود مدیرپروژه خوب.
    از نظر هزینه‌ها تفاوت اونقدرها که شما می‌گفتید نیست. شاید تهران و شهرستان‌های خیلی کوچیک این نسبت درست باشه اما در شهرهای بزرگ اینگونه نیست. بیشترین تفاوت در محل ما نسبت به تهران بر می‌گرده به هزینه مسکن.
    اما اینکه آیا این تفاوت عادلانه است یا خیر، با نظرتون مخالفم. اصل این است که در شرایط یکسان و بازار رقابتی قیمت جنس بستگی به مطلوبیت اون از دید خریدار دارد نه اینکه چه کارگری، کجا اون محصول را تولید می‌کنه. تمرکز سایر بخش‌های اقتصادی در تهران می‌تونه موجب بشه که انجام بعضی بخش‌های کار بخصوص در قسمت بازرگانی/بازاریابی اولیه و پشتیبانی برای شرکت‌های شهرستانی به صرفه نباشه یا دشوار باشه که البته راه‌کارهایی برای این امر وجود دارد.
    و نکته دیگری هم که هست اینه که به دلیل جذابیت‌های تهران، بسیاری از متخصیص به تهران مهاجرت می‌کنند در نتیجه بسیاری از شرکت‌های شهرستانی برای تامین نیروی انسانی حتی با قیمت‌های مشابه در تهران دچار مشکل هستند. راهکاری که ما داریم دستچین کردن افراد مستعد از سال‌های اول دانشگاه، بورسیه کردن به همراه کار تابستانی است. اینطوری هم دانش‌جویان خیلی ملموس‌تر با مفاهیم تئوری آشنا می‌شوند هم احساس تعلق به مجموعه زیاد می‌شود. البته نرخ موفقیت زیاد نیست اما تجربه ما در مجموع بسیار خوب و مفید بوده است.

  8. سلام
    من هم با شما تا حدود زیادی موافقم
    البته نیست که باید این طور باشه ها ولی این به مرور زمان قانون شده که تهران بهتر از شهرستان کار میکنه
    در هر صورت مطلبتون خیلی خوب بود

  9. سلام
    مطلب جالبی بود . من شخصاً با نظام صنفی رایانه در ارتباطم . فعلاً رکود در بازار رایانه سایه انداخته و بوجه های دولتی هم کاهش پیدا کرده . امید بخدا . شاید اوضاع بهتر بشه

    با تشکر

  10. اکتای says:

    اینجا مملکتی نیست که از انصاف صحبت کنین، اینجا بخور بخوره، حالا بعضی ها هم اومدند در قالب نرم افزار شروع کردن به چاپیدن، یکی شده پیمانکار، یکی شده کارفرما، همه دارن میخورن…
    من تو تبریز تو یک شرکت دولتی کار میکنم، پروژه ای که دو هفته ای نوشته شده رو میخرن 15 میلیون، اون موقع به برنامه نویسی میدن 300-400
    بی مسئولیتی همه جا غوغا میکنه، مثل سالهای آخر سیستم حکومتی شوروی!!!
    به عنوان برنامه نویس پیشنهادم اینه که یه انجمن قوی متشکل از تمام برنامه نویسات ایرانی ایجاد بشه، نظام صنفی رایانه اینا همش هواست…

  11. آزاده says:

    آخه به بهانه اینکه تهران هزینه هایش بیشتر است که نمیتوان هزینه نرم افزار را بالا برد به نظر من حرف شما کاملا ناعادلانه و اشتباه است اگر مثلا هزینه نرم افزارها کاملا مشخص میشد دیگر این بهانه ها هم از بین میرفت و رقابت برای ارائه کار خوب بالا میرفت تازه این حرف شما که مهارت شهرستانی ها کمتر از تهرانی هاست اشتباه محض است ما نیروهای مستعد بسیاری در جای جای ایران داریم چرا باید کاری کنیم که باعث مهاجرت بیشتر نیروها به تهران شویم و بیکاری و عدم رشد و توسعه شهرستانها! بهتر است هزینه واقعی پروژه ها را به صورت استاندارد تعریف کنیم حالا هر کس زرنگ تر است کار را بردارد این یک جامعه رقابتی و مدرن امروزی است.که ما متاسفانه نداریم!اما چرا نمیدانم!

  12. با سلام
    تهران تهران تهران
    کار عالی زندگی فاجعه
    ولی یه مطلب خیلی خیلی مهم
    ماهی که خودش رو به رود خانه عادت بده همون طور ماهی کوچیک باقی می مونه
    ولی ماهی که خودش رو به اقیانوس انداخته باشه دیگه ماهی نیست به اون میگن وال
    من خودم تهران رو از نظر کار دوست دارم نه برای ماندن بلکه برای باقی ماندن
    تهران برای رشد من خوبه همین و بس
    چون برای افرادی که مهارت تحلیل نرم افزاری دارن شهرستان یه کابوس هستش
    چون کار می کنی ولی حقوق درست حسابی نمی دن
    و سواد هم تقریبا سطح راکدی داره
    ولی تهران کار می کشن ولی کاری که سطح سواد بالایی می خواد البته نه همه شرکت های تهرانی
    کار کن مهارتت بره بالا بعدا به نظر من با یه مدرک بین المللی رات و بگیری بری جایی به غیر از ایران
    نظر دوستان چیه؟

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: